Ο ακριτισμός μιας σεφερλειάδας μας μάρανε…

Του κακού Ελευθέριου Ρήνου

Αυτή η κόντρα Ακρίτα – Σεφερλή έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Πάντα με συνεπαίρνει η «παρθενοποίηση» των πασοκικών κομπλεξικών, που αφού αλλοιώθηκαν από την εξουσία και η κοινωνία τους πέταξε σαν στυμμένες πολιτικές λεμονόκουπες, βρήκαν την ηθική τους δικαίωση στην «πρώτη φορά αριστερά» και ξανάνιωσαν. Απόλυτος και κακός θα μου πείτε. Ίσως και να έχετε δίκιο. Δεν μπορείς να κρίνεις μια ολόκληρη καριέρα στη βάση μιας «χαζομάρας».

Ο «πρετεντερισμός» πάντα θα επιβιώνει, για αυτούς που δεν βρήκαν το κουράγιο να πουν στους δικούς τους γονείς «τι σκατά κάνατε τόσα χρόνια», όταν εξαργύρωσαν τους πολιτικούς αγώνες τους με «υπουργιλίκια» και παχυλούς μισθούς. Όταν οι δικοί τους άνθρωποι συμμετείχαν στις κυβερνήσεις, που υποθήκευσαν τις σάρκες μιας κοινωνίας, η οποία χρειαζόταν πραγματική εκπαίδευση και πήρε μια παιδεία που ποτέ δεν της ταίριαξε και μπόλικα δανεικά, για να πνίξει τον πόνο της προσφυγιάς και της διαχρονικής αυτοκαταστροφής, στη ψευδοευμάρεια μιας δυτικόμορφης «γκλαμουριάς».

Αυτό που με θυμώνει περισσότερο είναι η αναφορά στα παιδιά. Θα περίμενα από τις κόρες κοινωνικών αγωνιστών τουλάχιστον να μη ξεχνάνε για τι αγωνίστηκαν οι γονείς τους. Δεν νικάς το ρατσισμό με το να γίνεσαι ρατσιστής. Έχασες και δεν το έμαθες.

Αναφορικά με την κριτική της τέχνης, καλά κάνει η Ακρίτα και τα «χώνει» στο Σεφερλή και καλά κάνει και ο Σεφερλής και αντιδρά έντονα. Έτσι λειτουργεί το παιχνίδι της δημοσιότητας. Ετεροχρονισμένα, θα μου πείτε, προφανώς γιατί ενοχλήθηκαν επιχειρηματικά συμφέροντα και ξαφνικά θυμήθηκε η κυρά Έλενα ότι ο Μάρκος είναι δήθεν λίγος και κακόγουστος.

Άλλωστε, και η ίδια η κυρά Έλενα, ήταν μια «μούρλια» στο «Μερικοί το προτιμούν καυτό» την εποχή που ο Ανδρέας ξανάπαιρνε την εξουσία το 1994. Ολόιδια η Μέριλιν, σε σημείο που αν τη δεις, δεν θα σου λείψει καν η παρδαλή αμερικάνα, που ούτε καν δούλεψε στην ΕΡΤ και φυσικά δεν πήρε συνεντεύξεις από τόσες προσωπικότητες. Ούτε καν ήταν δημοσιογράφος της χρονιάς την εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων. Άσε που αυτοκτόνησε και παρίστανε τη Μόνικα, πριν τη Μόνικα. Σίγουρα είναι καλύτερη η δική μας ξανθιά. Αρκεί να μην ακούς, ούτε καν σε playback…

Με ενοχλεί έντονα η «ανθρωπιά» των αγαλμάτων, που ψάχνοντας το δικό τους μουσείο, για να απομονωθούν και να υμνήσουν την ομορφιά τους, μας απαγορεύουν ακόμα και να νοιώσουμε ζωντανοί. Αυτή είναι η ουσιαστική χρεοκοπία της χώρας μας. Αυτοί είναι οι ευαίσθητοι δεσμοφύλακές μας. Όχι ο κάθε βλάκας και ο κάθε απατεώνας που σε βρίζει και σε απειλεί. Δεν σε εμποδίζει αυτός, ίσα ίσα σε ξυπνάει και σε προκαλεί να αντιδράσεις και για αυτό είναι χρήσιμος.

Σε εμποδίζει εκείνος που σε λυπάται, για το χαμηλού επιπέδου συναίσθημά σου, και επενδύει στη διατήρηση της κλειστής κάστας, που μόνο αυτή φέρει το δικαίωμα στην έκφραση, στην αντίδραση, στην επανάσταση, στην ουσιαστική δικαιοσύνη. Μου θυμίζουν τον Φιντέλ Κάστρο, που στη διάρκεια της ζωής του τίμησε μετά μανίας τα αθλητικά παπούτσια Nike, Puma και Adidas. Μήπως θα έπρεπε να φοράει στρατιωτικά άρβυλα, για να παραμένει πιο άκαμπτος και από τη γνώμη της κυρίας Ακρίτα;

Μην με παρεξηγείτε. Φυσικά δεν νομίζω ότι η Έλενα Ακρίτα είναι ο «εχθρός», ούτε ξαφνικά ξέχασε τους κανόνες της δημοσιογραφίας. Είναι μια άξια συγγραφέας, μια δημοσιογράφος με έργο και μια γυναίκα που στη ζωή της απέδειξε ότι είναι ζωντανή και παθιασμένη. Περίμενα όμως από εκείνην το «παραπάνω» και πήρα το «παρακάτω». Περίμενα να σπάσει αυγά για να φτιάξει ομελέτα, και να μη σπάσει το «κεφάλι» του Σεφερλή για να χορτάσει το άδοξο κενό μιας αποτυχημένης επανάστασης.

Ο ελιτισμός δεν είναι κακό πράγμα. Ούτε φυσικά η δημόσια άποψη. Άλλωστε και δική μου γνώμη είναι ότι αν και εκτιμώ τον θεατράνθρωπο Μάρκο Σεφερλή και μισώ θανάσιμα τον τηλεοπτικό Μάρκο Σεφερλή, οι καλοκαιρινές παραστάσεις στο Δελφινάριο τον έχουν παγιδεύσει καλλιτεχνικά σε μια αδιανόητη για την εποχή της οικονομικής κρίσης σιγουριά. Ίσως για αυτό να ήθελε και ο ίδιος να κάνει κάτι διαφορετικό, με διαφορετικούς συντελεστές και με λιγότερο «Μάρκο».

Ανάμεσα λοιπόν στον «καλαμπουρτζή» Μάρκο Σεφερλή, που χρησιμοποιεί επιτυχημένα τη φάρσα, για να δώσει το χαμόγελο σε όσους το έχουν ανάγκη, και στη δυνατή πένα της κυρίας Έλενας Ακρίτα, ο χαμένος δεν είναι ο Σεφερλής. Χαμένη είναι η δημοσιογράφος των Νέων του κυρίου Ευάγγελου Μαρινάκη. Και αδικώ κατάφωρα στη σύγκριση τον θεατρικό Σεφερλή, ο οποίος διατηρεί ζωντανή την Επιθεώρηση και τιμά την παράδοση των ευθυμογράφων του 19ου αιώνα.

Σας καλώ λοιπόν να θυμηθείτε ολόκληρο το αριστούργημα «Ένας ήρως με παντούφλες«, το οποίο θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία και να προσκυνήσετε τη μορφή του Βασίλη Λογοθετίδη, ενός ανθρώπου που αν και πέθανε δύο χρόνια μετά τα γυρίσματα της ταινίας, ζει για πάντα μέσα στις ψυχές μας, με τη δραματικότητα της σάτιράς του. Μας έκοψαν το ρεύμα κυρία Ακρίτα και τον προβολέα τον χρησιμοποιείτε, για να φωτίσετε το αστέρι του Μάρκου Σεφερλή.

Τελικά, κυρία Έλενα, για εκείνον τον Βασίλη Τριανταφυλλίδη τι έχετε να πείτε;  Ρατσιστής μου φαίνεται και αυτός…

 

 

Απάντηση